Wandelen over de bloeiende Lelystadse heide - Uit de polderklei Egbert Voerman

Wandelen over de bloeiende Lelystadse heide: ‘Je ziet hier natuur die je niet in de polder verwacht’

Wie denkt dat heidevelden alleen in Drenthe of op de Veluwe te vinden zijn, komt bedrogen uit. Ook in Flevoland bloeit in de nazomer de struikheide volop. De Heideroute (5 km) door het Larserbos tussen Lelystad en Harderwijk voert je langs verrassende natuur, waar bos, weide en heide elkaar ontmoeten. FlevoPost-verslaggever Egbert Voerman trok de wandelschoenen aan en kwam terug met dit verhaal.

Als je op Lelystads grondgebied een rustige wandeling door afwisselende natuur wilt maken, dan moet je in het Larserbos zijn. Ik maakte hernieuwd kennis met dit bos, omdat ik met mijn kinderen ging zwemmen in de Larserplas. Ik kende deze zwemplek nog uit mijn jeugd. Toen was het dé plek in Lelystad om een dagje dichtbij huis naar het strand te gaan.

Verrassend afwisselend

Wandelend vanaf de parkeerplaats aan de Rietweg richting deze plas ontdekte ik al gauw hoe verrassend afwisselend de natuur sindsdien is geworden in dit bos, dat wordt beheerd door Het Flevo-landschap. Rietorchissen tussen het gras aan de waterkant, een ijsvogel die als een blauwe schicht op ooghoogte voorbijvliegt, mooie waterpartijen, een aalscholver die vlakbij op een tak boven het water zijn vleugels droogt, verse knaagsporen van een bever, glooiingen in het landschap, mooie doorkijkjes. Allesbehalve een saai, eentonig polderbos (en dat laatste is een vooroordeel).

Struikheide

De paars bloeiende plukjes struikheide op de zandgrond langs de Larserplas waren mij al eerder opgevallen. Het zand is afkomstig uit de plas en de andere waterpartijen die in het bos zijn uitgegraven. Op de hoger gelegen stukken groeit struikheide en veenpluis, wat erop wijst dat het zand niet alleen voedselarm en vochtig is, maar ook kalkarm. Hierdoor zie je hier natuur die je niet in de polder verwacht.

Op deze zomerse namiddag vallen op het open veld de vele libellen, sprinkhanen en vlinders op. Vanuit het bos klinkt geroffel en daarna het kenmerkende ‘tsjik!’ van de grote bonte specht.

Als ik na de Larserplas afbuig om de route te vervolgen richting de Reigertocht, die dwars door het bos loopt, hoor ik boven mij het gekras van een raaf. Het geeft een bepaald sfeertje aan de wandeling.

De roep van een ijsvogel

Vlak voor mijn voeten zie ik een bruine kikker wegspringen. Iets verderop hoor ik de fluitende roep van de ijsvogel. Vanaf een brugje speur ik de dichtbegroeide oever af, op zoek naar een blauwe flits, maar de ijsvogel laat zich niet zien.

Meteen na het brugje gaat de route naar rechts, na een meter of twintig ontvouwt zich aan mijn rechterhand een schitterend uitzicht. Een paarse zee van struikheide. Aardhommels zoemen van struik naar struik voor stuifmeel. Een kleine vuurvlinder –een soort die je vaak op zandgronden ziet– fladdert voorbij. Vanaf een bankje geniet ik van het panorama. Het heideveld strekt zich uit langs een waterpartij en het bos aan de andere oever weerspiegelt zich in het rustige wateroppervlak.

Woudreuzen

Na een korte pauze vervolg ik de route. Ik laat de heide achter mij en loop over een bospad. Langs zomereiken die boordevol hangen met nog groene eikels, bosvakken met beuken die koelte bieden door hun dichte bladerdak. Open en gesloten bos wisselen elkaar af. Her en der ontwaar ik de dikke stammen van enorme populieren, de woudreuzen van het Larserbos. De oudste bomen zijn rond 1970 aangeplant.

Ook zie ik veel grillig gevormde vlierstruiken en varens op de bosbodem. Ik ontdek een gele kornoelje met zijn opvallend grote vruchten. Het rode vruchtvlees is eetbaar, bijvoorbeeld verwerkt in jam. De bes smaakt een beetje zuur.

Paradijs voor reeën

Op het natte zand voor mij ontdek ik een reespoor. Het verbaast mij niets; het Larserbos moet een paradijs voor reeën zijn. En inderdaad, niet veel later betrap ik een ree op het bospad. Het dier kijkt mij een paar tellen aan voordat het met een sierlijke sprong in de begroeiing verdwijnt.

Als de wandeling er bijna opzit, hoor ik boven een weiland in het bos de hoge miauwende roep van een buizerd. Als ik omhoog kijk, zie ik niet één maar vier buizerds rondjes cirkelen boven het bos. Een mooie afsluiting van de route.

Kijk voor de wandelroute op: www.flevo-landschap.nl/routes/wandelroute/heideroute-larserbos