Libelle keek in 1955 binnen bij de pioniersvrouwen van Lelystad
Deel 93 gaat over de pioniersvrouwen die het prille Lelystad draaiende hielden.
’In het hart van de getemde Zuiderzee ligt een smalle reep grond, van zee tot zee niet meer dan honderd meter breed’. Zo introduceerde de Libelle in juni 1955 het jonge Lelystad, dat toen nog bestond uit een handvol barakken, woningen en pioniersgezinnen op het Werkeiland. Voor de vrouwelijke lezers van het weekblad was vooral de vraag interessant: hoe leefden de huisvrouwen op zo’n afgelegen plek?
Verrassend gewoon én bijzonder tegelijk
Dat leven bleek verrassend gewoon én bijzonder tegelijk. Op het eiland woonden nog maar enkele tientallen gezinnen. Alles wat een huishouden nodig had, moest van de wal komen. Melk, brood, vlees en groenten werden vanuit Harderwijk aangevoerd met de boot. Zodra de Dr. C. Lely aanlegde, haastten de vrouwen zich naar de steiger om hun bestellingen op te halen. ’We hebben de melk vergeten, jongens!’, riep de kapitein volgens de reportage eens bezorgd naar zijn bemanning. Een vergeten melkbus betekende direct een praktisch probleem voor tientallen huishoudens.
Een hechte gemeenschap
Toch overheerste geen gevoel van ontbering. De eilandbewoners vormden een hechte gemeenschap van nog geen honderd mensen. Frederica van den Bosch-Frank, echtgenote van een administrateur van de Zuiderzeewerken, vertelde: ’Niks geen spijt dat we hier zijn komen wonen’. Het voortdurende waaien nam ze voor lief. ’Ja, waaien doet het hier bijna altijd’.
De vrouwen hielden het sociale leven draaiende. Er waren toneel- en gymclubs, en een kookcursus trok meteen meer dan twintig deelneemsters. Bij uitgaansavonden in de kantine leek het volgens bewoners ’net één groot gezin’.
Heerlijk, om zó uit je bed in zee te kunnen duiken
Ook de jonge artsenfamilie Bekius speelde een centrale rol. Dokter Herman Bekius en zijn vrouw Hermina, ook arts, vormden samen de medische post van het eiland. Hermina Bekius was bovendien leidster van de gymclub. Enthousiast vertelde ze tegen de Libelle-verslaggever: ’Heerlijk, vindt u niet, om zó uit je bed in zee te kunnen duiken?
Gastvrij, zonder borreltje
Een andere spil in de kleine gemeenschap was mevrouw Van Dalen, die samen met haar man het ambtenarenpension De Eerste Aanleg beheerde. In het pension ontving zij bezoekers uit binnen- en buitenland die nieuwsgierig waren naar het nieuwe land in wording. Hoewel een borreltje er niet geschonken werd, stond de gastvrijheid er volgens de Libelle buiten kijf.