Eerste postkantoor Lelystad in een huis: met telefooncel in de kast en meeluisterende postbode
Deel 88 gaat over het eerste postkantoor, dat was gevestigd in een woonhuis.
Bij de laatste loodjes voordat het eerste postkantoor in Lelystad zijn deuren opende, hoorde het schilderen van de brievenbus. De foto bij dit stukje is gemaakt op 28 september 1967. Een paar dagen later werd het postkantoor geopend. In een woonhuis.
Nico van Mierlo, de eerste postbode van Lelystad, werd hiervan op de hoogte gesteld via een briefkaart die bij zijn ouders werd bezorgd: ’Geachte heer Van Mierlo, Op 2 oktober 1967 gaat het Postkantoor Lelystad van start. Het is gevestigd aan de Steile Bank 25 te Lelystad. Deze woning zal tevens gaan dienen als voorlopig postkantoor. De woning zal worden verbouwd tot een voor die tijd geldend pastkantoor met loket en sorteerrruimte in de woonkamer’.
Grondige screening
’Hoe onpersoonlijk komt zoiets op je dak?’ schrijft Nico in zijn vermakelijke memoires. Toch waren Nico en zijn toekomstige vrouw Engelien (ze trouwden op 25 oktober) allang blij dat ze een woning toegewezen hadden gekregen, want daar ging toen nog een grondige screening aan vooraf. ’De Rijksdienst voor de IJsselmeerpolders wilde graag zelf op de hoogte zijn van de leefwijze van de mensen die in Lelystad zouden komen wonen. Lelystad moest namelijk wel een voorbeeldstad worden. Van privacy was toen nog echt geen sprake’, aldus Nico.
Telefooncel in bergkast
Nico mocht de woning al vanaf eind september betrekken, omdat werknemers van PTT-Post het kantoor aan het inrichten waren. Het woongedeelte was op de eerste verdieping en beneden was de keuken. De oorspronkelijke woonkamer beneden werd gesplitst in een wachtruimte en een loket met daarin een klein sorteergedeelte. De bergkast werd omgetoverd tot een telefooncel. Klanten konden een gesprek aanvragen en na afloop de kosten van het gesprek afrekenen.
’Het grappige was, dat je veel gesprekken op afstand kon volgen’, herinnert Nico zich. ’De mensen in de telefooncel dachten dat je hard moest praten, want je stond toch maar in een kast te praten. Dat was dus af en toe best genieten geblazen. Want je kwam op de hoogte van het laatste nieuws, zoals bijvoorbeeld zwangerschappen, ziektes en familieruzies’.
Stank
Het gebeurde meermaals dat mensen klaagden over stank in de kast. ’Sterker nog, sommigen zagen echt wit na een gesprek’, weet Nico nog. Ongeveer twee jaar later werd de oorzaak bekend. ’Achter de beschotting in die telefooncel was ooit een zak aardappels geplaatst, die ik van een boer gekregen had tijdens de bezorging. Echter, totaal vergeten…’
