Deel 85 gaat over zijn eerste herinnering.
Mijn moeder is de drijvende kracht in mijn eerste herinnering. Letterlijk. Zij duwt de wandelwagen waar ik in zit. Hoe oud ik toen was? Twee jaar, drie jaar, hooguit. Ik weet de route nog: vanaf ons huis aan Texelstroom 40, langs basisschool De Inktvis (later Ichthus) en Het Rode Klif, over de Veluwsebrug en dan langs de zijkant van Albert Heijn (nu Lidl) naar het Lelycentre. Boodschappen halen. En dan dezelfde route weer terug. De zon scheen, weet ik nog.
De school waar wij toen langsliepen, De Inktvis, werd schoongemaakt door mijn moeder. Dat deed zij samen met mevrouw Maat, die twee huizen verderop in ons rijtje woonde. Ze spraken allebei hetzelfde dialect, dat schiep een band. ’Vrouw Maat’, zo noemde mijn moeder haar. En buurvrouw Maat noemde mijn moeder ’Vrouw Voerman’. Geen voornamen, wel vriendinnen. Als het grotere schoonmaakwerk moest gebeuren, hielpen mijn vader en buurman Maat ook mee. Ramen lappen en dat soort klussen.
Ik verdiende mijn eerste zakgeld door op woensdagmiddag mee te helpen in De Inktvis. De vloer vegen en stoeltjes op de tafels zetten, zodat daarna gedweild kon worden. Daar kreeg ik een rijksdaalder voor. Als ik klaar was, ging ik boeken uit de schoolbibliotheek lezen. Mijn liefde voor lezen is daar ontstaan. Dat schoonmaakwerk in De Inktvis is begonnen toen de broers die boven mij komen — een tweeling — daar nog naar school gingen en ging daarna nog jarenlang door. Mijn moeder hield er zelfs nog een klein pensioentje aan over.
Na een lang en mooi leven is zij op dinsdag 12 mei op 99-jarige leeftijd overleden. Dag lieve mam!