Een perfecte nieuwe stad
De geschiedenis van Lelystad laat zien wat er kan gebeuren als een stad vooral op papier bestaat en niet in het echte leven. In de jaren zestig wilden planners een perfecte nieuwe stad bouwen: ruim, groen, modern en volledig uitgedacht. Architect Cor van Eesteren ontwierp een stad zonder de rommel en beperkingen van oude steden. Alles werd gepland: rustige wegen, aparte routes voor fietsers, kleine parken dichtbij elke woning en buslijnen die soepel door de stad zouden ‘zoeven’. Het klonk ideaal.
Ontworpen voor honderdduizend inwoners
Maar juist dat ideale plan werd een probleem. Lelystad werd ontworpen voor honderdduizend inwoners, terwijl er nog bijna niemand woonde. Er kwamen dure viaducten, brede wegen en wijken die ver uit elkaar lagen. Toen de groei in de jaren tachtig stilviel, bleek de stad veel te groot voor het aantal bewoners. Voorzieningen waren opgezet voor een enorme bevolking die nooit kwam. Daardoor ontstonden leegstand, hoge kosten en een sfeer die door critici werd vergeleken met een ‘dorre Gazastrook’: veel ruimte, maar weinig leven.
